Het belang van leren van elkaar
Voornemens
Toen ik begin dit jaar mijn voornemens maakte, was mijn doel om in 2025 naar een afronding van mijn manuscript toe te werken. We zijn acht maanden verder en nog niet daar, maar ik ben wel tevreden als ik terugblik naar dit jaar. Er zijn heel wat schrijfmeters afgelegd en teksten verfijnd. En vooral: ik voel dat mijn verhaal steeds meer in de plooi begint te vallen. En dat laatste is dankzij de feedback van vele medeschrijvers.
Ik vlieg regelmatig eens uit en voeg me dan bij een boeiende zwerm schrijvende mensen.
Leren van elkaar
Schrijven is voor eenzaten, dat is het cliché dat er over rondgaat. Klopt dat wel? Ja, om je eigen woorden te vinden is het goed dat je ongestoord alleen kunt zijn.
Uiteindelijk schrijf je toch voor een lezer, niet? Wel, niet toevallig zijn veel schrijvers ook goede lezers. Zij weten wat het betere boek is en kunnen hun ervaring als lezer met je delen. Bovendien: zij wroeten met dezelfde vragen, zij stoten op gelijkaardige drempels, worstelen even goed met de taal. En soms kunnen ze je een boek aanraden dat je in je zoektocht kan helpen. Daarom zijn medeschrijvers zo belangrijk in je proces van groeien en ontwikkelen.
Feedback
Feedback ontvangen is spannend, want jij weet wat je bedoelt, maar leest je lezer dat ook in je tekst? Je teksten voorleggen voor feedback is kwetsbaarheid, je durven tonen. De angst voor kritiek op je eigen creatie kan heel fundamenteel zijn, al heeft die als doel om je te doen groeien en niet om je klein te krijgen. De goede feedbackgever speelt nooit op de man (of vrouw), zal je vertellen wat je tekst met hen doet, waar je qua woordkeuze, ritme, klanken en verhaal nog kunt verbeteren.
Uiteindelijk blijf jij zelf de baas over je tekst. De lezer leest met een eigen bril en ervaring, de andere lezer zal er misschien iets heel anders uit halen. Hoe meer lezers hoe diverser de feedback. Blijf bij je zelf, wik de voorstellen en pas enkel aan als jij voelt dat je tekst daar ook beter door wordt.
Mijn zwermen
Naar waar vlieg ik soms uit? In welke zwerm kan je mij zoal tegenkomen?
- In De Letterie in Oostende maak ik deel uit van Parkoers, een heerlijke groep ‘pré-debutanten‘ die vast van plan zijn met hun manuscript naar buiten te komen. Wij leren van feedback, worden enthousiast gemaakt om naar buiten te komen en vinden inspiratie bij elkaar.
- Bij Wisper sluit ik me op regelmatige basis aan bij de Prozaïsten of de Schrijfclub, in de zomer maakte ik weer deel uit van een schrijfweek. Allemaal plaatsen waar de schrijvende mens feedback geeft en ontvangt, maar ook tijd maakt om schrijfmeters te maken. Ook bij de workshopreeksen die ik zelf als schrijfdocent mocht begeleiden leerde ik veel van mijn cursisten. En binnenkort zet ik hier ook de stap naar het podium op de Open Mic.
- Bij Creatief Schrijven dompel ik me nog af en toe onder in een schrijfworkshop, een netwerkmoment of een inspirerende lezing. Zo blijven we elkaar ontmoeten, nieuwe inzichten opdoen of samen spelen met de taal.
- Met BlijvenSchrijven, een kleine club ervaren schrijvers komen wij maandelijks samen om uit onze teksten aan elkaar voor te lezen. We luisteren naar elkaar en geven feedback.
- Heel wat vroegere medecursisten vonden elkaar om online wekelijks samen te schrijven, de Zondagsschrijvers vinden elkaar in stilte achter het scherm. Dat stimuleert om alvast die twee uur per week ongestoord aan de slag te gaan. Of zo is er ook een ander groepje dat in de week samen schrijft en waar ik af en toe eens bij kan aansluiten.
Dankbaar
Ik voel me dankbaar voor al die mensen die zo over mijn schouder met me meelazen. Al die constructieve bijdrages waardoor mijn teksten konden groeien. Als ik zo ver ben dat ik een dankwoord ga schrijven, durf ik niet aan de lijst namen te beginnen. Omdat ik riskeer nog iemand te vergeten. Beste medeschrijver, meelezer, feedbacker, veel dank!
📷Isabel Hessel